Wat heb ik de laatste weken schuddebuikend veel lol gehad met de slimste mens ter wereld – mijn fysiek in acht genomen, betekent dat wel wat qua omvang (pun intended).
Hoe heerlijk was het om elke avond, na een al dan niet drukke of stressy dag, te vervallen in het zot der universum en mij volledig over te geven aan de baarlijke nonsens die (al dan niet) bekend Vlaanderen op de nationale televisie spuide. Prachtig. Was er maar meer van dit. Brood en spelen! Om het toch niet op een té ancient manier ten berde te brengen (zeer bewuste keuze om te klinken als een gepensioneerde van een vorige generatie). De discussie over het in scène gezette spektakel ga ik al grinnikend uit de weg. Tuurlijk, veel van de zever ligt op voorhand vast in een scenario, maar wat dan nog? Ik ben er van overtuigd dat niet àlles in het script ligt, sommige spontane reacties kan je niet regisseren en ontspruiten aan de geest van de (prachtige) kandidaten ter plekke.
En dan nog, so what? Om het met een (is het al achterhaald?) jeugdig woord uit te drukken: boeie! De slimste mens is, net zoals veel andere ‘reality’, tenslotte ook gewoon een soap, waar ik mij geamuseerd voor in de zetel zet en waarlijk geen oordeel vel over het verhaaltje dat vandaag verteld wordt. Soap = ontspanning, hersens even ‘on hold’ en lachen, brullen, gieren maar. En, ook mooi meegenomen, via het programma ontdek ik steeds meer outcasts, gelijkgestemden en sujetten van ander allooi waar ik maar aller graagst eens een pint mee zou willen gaan pakken. Allereerst, Felix. Een ongeleid projectiel met exact de juiste focus. Het feit dat veel mensen hem te grof vinden zegt meer over de maatschappij dan over hem. Meer Felix! Dan….
Het fenomeen Gover. Toegegeven, de eerste keer in de jury vorig jaar vond ik het ook maar een rare beleving. Maar. Dit jaar. Of het nu een typecasting is of niet (uiteraard wel), ik breek een lans voor meer van deze liefdevolle, krankzinnige, out-of-the-box zinnigheid die deze vreemde entiteit uitkraamt. Meer bullshit & love never hurt anyone. En als laatste, mijne aller Roeltje Steeno. Ondanks het verschil in gezinssamenstelling (4 versus 0) voel ik toch een gemiste kans als maatje van het jaar. Roel, waar was je in mijn 90s? Zelfs de 00 jaren erna waren wij maten bij uitstek geweest, had ik jouw bestaan gekend. Dit betekent weliswaar niet dat een revanche onmogelijk is. Ik wacht alvast gaarne vanachter mijn woman cave.
By the way, Erik, als ge nog op zoek zijt naar (on)bekende Vlamingen, ge moogt mij altijd bellen om comfortabel plaats te nemen in uw zetelke; op voorwaarde dat Jeroom in de jury zit. Anders kom ik niet.
Bij deze wens ik u allen voor het nieuwe jaar veel kolder, onnodige zwans en zever, en de magie om hier de helende eigenschappen van in te zien.