Columns – Debbie Van Uytvange

Voor velen een dag van ontbijt op bed, tekeningen, een knuffel of gewoon samen zijn. Maar voor anderen raakt deze dag net iets dieper. Stiller ook. Omdat er een stoel leeg blijft aan tafel. Omdat iemand ontbreekt die ooit “papa” werd genoemd.

​

Overal duiken ze weer op. Bloemen, ontbijt op bed, stralende foto’s en zinnen als “de liefste mama ter wereld”. Moederdag lijkt een dag vol dankbaarheid en warmte. En dat is het ook. Voor velen.

​

Het licht dat terugkeert na maanden van grijs. Voor veel mensen voelt dat als een nieuw begin. Als ademruimte.Als iets om naar uit te kijken. Maar niet voor iedereen.

​

We spraken ooit dagelijks. Over alles en over niets. Soms was het enkel een emotie of een stom filmpje, maar het was genoeg. Jouw aanwezigheid was vanzelfsprekend, veilig. Tot het langzaam stiller werd. Geen ruzie, geen grote woorden. Gewoon… minder.

De zon schijnt, mensen lachen, koffers rollen richting vrijheid. Het leven lijkt uitbundig in deze maanden. Terrasstoelen schuiven, kinderen rennen, de lucht ruikt naar zonnecrème en vers gemaaid gras. Alles ademt lichtheid.

Ik zie het steeds weer gebeuren. Iemand verliest een dierbare en krijgt in de eerste week bloemen, kaarten, misschien een ketel soep aan de deur. Mensen zijn lief, oprecht geschokt, betrokken. Maar dan… 

Het verliezen van een relatie is ook rouw. En toch voelen velen zich daar beschaamd over. Want “hij leeft toch nog?” of “jullie kozen er zelf voor, toch?” Maar wie ooit van iemand hield écht hield weet dat het einde van een relatie iets in je hart losmaakt wat niet zomaar op te ruimen is.