Voor velen een dag van ontbijt op bed, tekeningen, een knuffel of gewoon samen zijn. Maar voor anderen raakt deze dag net iets dieper. Stiller ook. Omdat er een stoel leeg blijft aan tafel.
Omdat iemand ontbreekt die ooit “papa” werd genoemd. Of net omdat dat woord nooit uitgesproken kon worden.
Sommige mensen missen hun vader elke dag opnieuw.
In kleine momenten. Bij een telefoontje dat niet meer kan.
Een advies dat ze nog even hadden willen vragen.Een geur, een liedje, een herinnering die plots alles weer even dichtbij brengt.
Anderen dragen een ander soort gemis. Het verdriet van een kindje dat er niet meer is. Een zwangerschap die stopte nog voor dromen werkelijkheid konden worden. Een vader die afscheid moest nemen van zijn kind. Of mannen die zo graag papa hadden willen worden… maar het nooit konden zijn.
Dat verdriet zie je vaak niet aan de buitenkant. Mensen lachen, gaan werken, zorgen voor anderen en proberen verder te doen.
Maar vanbinnen kan Vaderdag voelen als een confronterende stilte. Een dag waarop alles wat er niet meer is… of nooit gekomen is… extra voelbaar wordt.
En misschien is dat ook het moeilijke aan verlies. Dat de wereld vaak gewoon doorgaat. Terwijl iemand in stilte probeert verder te leven met een leegte die niemand ziet.
We denken bij rouw vaak aan het grote zichtbare verdriet. Maar zoveel gemis leeft onder de oppervlakte. In gezinnen. Bij grootouders. Bij partners. Bij mannen die zwijgen omdat er zo weinig ruimte of woorden bestaan voor hun verdriet.
Misschien mogen we op dagen zoals Vaderdag iets zachter zijn voor elkaar. Niet te snel invullen hoe iemand zich voelt. Want achter een glimlach kan ook heimwee schuilgaan. Achter stilte soms een heel verhaal.
En misschien hoeft verdriet niet altijd opgelost te worden.
Soms helpt het al wanneer iemand gewoon even zegt: “ik zie je.”
Voor iedereen die vandaag iemand mist…
op welke manier dan ook…je verdriet hoeft niet zichtbaar te zijn om echt te mogen bestaan.
Ik zie je.