… en wij zijn de balletjes
Een wijsheid die ik, samen met een vriendin, al decennia deel. Want, worden we niet allemaal gemixt door het leven, heen en weer gewiebeld door een – al dan niet fictieve – houten lepel; opgewarmd, gekookt, afgekoeld, ingevroren, ontdooid en daarna terug opgewarmd? Op 40+ wordt het stilaan tijd om de balans op te maken.
Maar welke balans? Diegene van het practicum fysica, waar ik – echtelijk waar – zeer traumatische ervaringen mee heb? De terreur van de – fysiek imposante, what’s in a name – assistenten die ons wilden laten voelen wie de baas was, ongeacht de Einstein brain die in menig van ons welig tierde. Welig tieren vind ik trouwens een prachtige stelling, of woordspeling, of – alle gekheid op een fysisch stokje – gewoon mooie woorden, die ook nog iets betekenen buiten hun literaire functie. Maar vooral: deze prachtige taal sluit zo mooi aan bij mijn bonkers brain (een alliteratie die ik niet zelf verzonnen heb, maar die zich natuurlijk heeft ontsponnen). Of de balans van het fysieke leven? Daar gaan we wijselijk onze mond over houden, want die balans heeft zich de laatste jaren afschuwelijk naar de verkeerde kant van het spectrum begeven. Dan blijven er nog 2 balansen over: diegene van de innerlijke balans en degene van het sociale leven. Laat ons eerst spreken over de laatste: ondanks mijn maritale status (getrouwd, zonder kinderen) laat deze vrijheid toch te wensen over. Want, de keuze om kinderloos te blijven weerspiegelt zich uiteraard niet in mijn omgeving. Het is niet omdat wij geen offspring hebben geproduceerd dat mijn peers dat ook niet hebben gedaan, waardoor het afspreken, plannen maken en allerhande toch wat meer inspanning vraagt dan de keuze die je zelf maakt.
Enfin, kwaliteit (en bij nader inzien echte vriendschap) drijft boven zeker? Dan, de laatste balans blijkt afgrijselijk de moeilijkste. Een prachtig diploma, ervaring, werk op de plank en toch…. Die onbalans blijft knagen. Want, psychologisch (psychotisch, of hoe moet je het anders noemen), ‘brainhongerig’ moet je de honger stillen, maar ten koste van wat? Vroeger had ik de illusie dat alles wel ‘op zijn plaats zou vallen’ als je er was, als je het ‘gemaakt’ had. Maar wat is ‘gemaakt’? Wat is ‘er zijn’? Ik ben er volgens mijn huidige normen al lang, ben gelukkig met mijn atypische gezinneke en hoop (los van mijn fysieke probleemkes) op deze manier stokoud te worden, maar niet op dit tempo. Food for thought then, wat google omschrijft als mental nourishment.
Aldus, als we dat mentale even in de afgrond storten (waar het mijner inziens thuishoort, f* my brain) blijft er maar een ding over: het nourishment, da fuud. Het leven is een soep, en wij zijn de balletjes.