Ergens tussen deadlines, straffe koffie en een eindeloze stroom mails voltrok zich een klein drama. Geen groot conflict. Geen marketingramp. Gewoon iemand die niet kwam opdagen.
De afspraak was bevestigd met een copywriter. Ik zat daar op tijd, zoals dat hoort. Licht geïrriteerd doch hoopvol. Misschien was hij onderweg, misschien zelfs, en dat zou straf zijn, stipt maar in het verkeerde lokaal.
Maar nee. Na tien minuten begon het te dagen. Na twintig minuten werd het duidelijk. Na dertig minuten wist ik het zeker: dit was geen vertraging meer. Toen uiteindelijk de belachelijke late laatkomer binnenkwam, tussen excuses en verwarring in, viel het kwartje.
“Ah, ik dacht dat het volgende maandag was.”
Voilà. Daar was hij. Niet de copywriter, maar het probleem.
Want ergens in onze taal leven twee woorden die eruitzien alsof ze hetzelfde bedoelen, maar dat dus niet doen: aanstaande en volgende.
Ik had gezegd: aanstaande maandag. Hij had gehoord: ooit, ergens, in de toekomst, wanneer het mij beter uitkomt.
En plots zat ik daar, als een taalkundige veldwachter, uit te leggen wat geen uitleg zou mogen nodig hebben. Aan een copywriter dan nog. Dat is zoals een slager uitleggen wat een kotelet is. Of aan een kapper vragen waar de schaar ligt. Je verwacht een basispakket.
Begrijp me niet verkeerd: iedereen maakt fouten. En toen ik beleefd, professioneel en licht sarcastisch, ja, want zo communiceer ik wel eens, het verschil uitlegde, kreeg ik dat typische knikje. Dat knikje dat zegt: “Ik wist dit niet, maar ik ga doen alsof het mijn idee was.” Daar zit het probleem. Niet in de woorden zelf, maar in het feit dat we ze gebruiken alsof ze vanzelfsprekend zijn. Terwijl dat niet altijd zo is.
Dus bij deze, voor iedereen die afspraken maakt, plant, schrijft of ergens moet zijn: aanstaande maandag is de eerstvolgende maandag. Volgende maandag is een week later. Of beter nog: schrijf de datum erbij.
Want geloof me: niemand wil wachten om daarna een mini-les Nederlands te geven aan iemand die er zijn job van gemaakt heeft.