‘s Morgens, ergens tussen 8u15 en 8u30 wandel ik richting kantoor. Precies op hetzelfde moment dat half het dorp zich naar de schoolpoort haast. Fietsen, steps, bakfietsen, achterstevoren lopende kinderen die nog naar een al wegwandelende ouder roepen dat de boterhammendoos nog op het aanrecht staat. Er gebeurt van alles. Alleen niemand glimlacht. Het is alsof door iedereen besloten werd dat een goedemorgen tegenwoordig strafbaar is. De glimlach werd, samen met de boterhammendoos, thuis vergeten…
Waar is het misgelopen? Vroeger, ja, ik klink nu als een ouwe man, was er een korte blik, een kleine knik, misschien zelfs een “goeiemorgen”. Nu? Iedereen staart naar de grond of naar zijn smartphone, FOMO*, alsof daar de zin van het leven verstopt zit. Of proberen ze tussen de kauwgomresten en ‘oei’ een hondenpoepje van gisteren door te stappen?
Neen, maar ik heb wel een idee. Het zijn de techreuzen die de mensen hebben (her)opgevoed tot professionele grondstaarders. De nek gebogen met de duim scrollend door hun socials die toch altijd hetzelfde laten zien maar steeds in een andere, doch nog dommere vorm. Socials die onze sociale vaardigheden afpakken…
Daar wil ik me tegen verzetten, dus begon ik een tijdje geleden met een experiment. Ik heb besloten zelf te glimlachen naar iedereen die ik tegenkom. Het resultaat is, laat ik zeggen, tot op heden gemengd.
De eerste keer versnelde een mama haar pas omdat ik haar misschien wel iets wou vragen. De tweede keek achterom, ervan overtuigd dat er iemand achter haar liep die ik echt kende. De derde, een papa met z’n fietshelm half scheef op zijn hoofd en het gezicht van iemand die zich net herinnert het 2de kind thuis vergeten te zijn, glimlachte terug. Wel maar heel even, want hij schrok van zichzelf en viel bijna over een ontsnapte kleuter.
Ondertussen denk ik dat ik weet wat er gaande is. Een glimlach is geen gewone glimlach meer, het is een verdachte handeling. Volgens mij kan je er bijna een proces-verbaal voor krijgen. “Meneer, u werd betrapt op een onduidelijke glimlach om 8u22 aan de schoolpoort. Heeft u hier een verklaring voor?”
Tot op heden heb ik nog geen boete gekregen, dus ik glimlach door, iedere
morgen, naar iedereen die voorbijkomt. Niet omdat ik altijd zo’n goed humeur heb, maar gewoon om te zien wie ik kan overhalen om mee te doen.
Dus mocht je morgenvroeg toevallig een rare man
tegenkomen die naar je glimlacht zonder duidelijke
reden: geen paniek, dat ben ik gewoon.
Glimlach maar terug… Of bel de politie.
Doe maar wat jij nodig acht.