Kijk even om u heen … Heeft ú uw gsm bij de hand? Terwijl ik dit schrijf, ligt mijn slimme telefoon naast me. Het laatste half uur bleef het stil. Niet dat me dat droevig of onzeker stemt: mijn zelfwaarde hangt namelijk niet af van het aantal berichten dat ik krijg. Toch ligt mijn gsm binnen handbereik: je kan nooit weten …
Het schooljaar begon met een eindeloze strijd tussen leerlingen, leerkrachten … en de gsm. Veel jongeren zagen het als een zoveelste pesterij van de minister van onderwijs. Wat zouden ze nu moeten doen tijdens de pauze? Zo’n gsm is toch een communicatiemiddel … en net dát werd hen afgenomen?! Stel je voor dat men de speeltijd effectief als “speel”-tijd zou moeten invullen … Of dat men de laatste berichten op Tiktok, Instagram of wat dan nog zou missen …
Die strijd moest gevoerd worden en in het bijzonder op die scholen waar jongeren de gsm de voorbije jaren wél ongestoord mochten gebruiken.
De school is voor sommige jongeren misschien nog net de enige plek die “veilig” is, waar niet de kleinste stomme stoot of vergissing genadeloos wordt vastgelegd op dat kleine broekzakbakje om zo wereldwijd gedeeld te worden.
Anderzijds is het ook opvallend dat, zodra de schoolbel het einde van de schooldag aankondigt, alle handen terug naar dat verlengstuk grijpen en jongeren voorovergebogen en zonder aandacht voor wat rondom hen gebeurt de afgelopen uren van de wereld scannen.
Het zou al te makkelijk zijn om jongeren hier met de vinger te wijzen. Groeien ze niet op in een wereld die anderen voor hen gecreëerd hebben? Voor de dertigers en veertigers onder ons was een gsm ooit een luxehebbedingetje. Wisten we toen veel dat dat ding steeds kleiner zou worden om van dan af terug grotere proporties aan te nemen? Had iemand het toen voor mogelijk gehouden dat we amper tien jaar later de sterkste computer die toen beschikbaar was, zomaar in onze broekzak zouden hebben zitten? Jongeren zijn opgegroeid met een digitale vanzelfsprekendheid die ze van de generatie vóór hen kregen. Is het daarom niet hypocriet dat net zij met de vinger worden gewezen?
Het is diezelfde vinger waarmee ook wij naar boven en onder scrollen om de mooie vakantiefoto’s van tante Sonja te zien, om ons bij de perfect picture te laten wegmijmeren … Zelfs zo dat ook wij letterlijk geen oog hebben voor wie we dagelijks kruisen of voor de jogger die ook gebruik wil maken van het voetpad. Jong en oud … we bekijken de wereld dan toch niet zo anders.
En, o ja, ik heb tijdens het schrijven niet één keer op mijn kleine schermpje gekeken. En u bij het lezen?