“Heb je straks eventjes tijd?” Terwijl ik nagenoeg op automatische piloot “Ja natuurlijk, kom maar af!” antwoordde, werd ik teruggekatapulteerd naar de eerste les geschiedenis in het middelbaar. Als twaalfjarig ukje zat ik met grote ogen te luisteren naar de begeesterende leerkracht, die tevens mijn klastitularis was.
“Tijd is er altijd”, beweerde hij die de geschiedenis van de Grieken en Romeinen in de vingers had. “Tijd is er altijd. En als iemand zegt ‘ik heb geen tijd’, dan nóg is er tijd. Want tijd is er altijd.” Het leek een filosofisch woordspel waar ik als schuchtere leerling, die zijn eerste stapjes zette in de grote school, van genoot. Ik kon hem geen ongelijk geven: de hele geschiedenis lang is er tijd geweest. Hoe zou ik dan geen tijd hebben?
De vraag naar tijd is op zich genomen een heel bijzondere vraag. Ik heb ze zelf ook wel eens gesteld en het zou me verwonderen mocht u dat nog niet gedaan hebben. Onder het mom te weten dat onze mogelijke gesprekspartner het druk heeft, durven we ons ook wel eens te verontschuldigen dat we het ook maar in ons hoofd krijgen tijd te durven vragen. Dan kan de gedachte dat er altijd wel tijd is, ons geruststellen.
Maar misschien stellen we de vraag naar tijd verkeerd. Zou het niet beter zijn: “Heb je straks eventjes tijd … voor mij?” Dát is de vraag die ertoe doet. Als we eerlijk zijn, hebben we altijd tijd; het ontbreekt ons soms gewoon aan tijd voor een ander die ons om die tijd vraagt. Ook dat is niet geheel abnormaal: we hebben allemaal plannen, to do-lijstjes die zo nodig afgevinkt moeten worden, afspraken die we moeten nakomen, meetings of vergaderingen die veel van ons vragen … En áls we dan even tijd geven aan iemand die ons om tijd vraagt, zitten we met onze gedachten misschien al bij het volgende in onze agenda of gewoon aan de quality time met onze familie en vrienden.
Daar heb je het: quality time. In het Engels klinkt het toch zo veel hipper dan in onze taal. Wie heeft het nu ook over kwaliteitstijd? Ik doe alvast een oproep om het woord te omhelzen, net zoals de tijd die het voorziet. Door wat meer tijd te schenken aan wat ons deugd doet, ontstaat vanzelf die kwaliteitstijd. Zo leven we wat meer in het nu. En ook het nu is een tijd. Want ja, tijd is er altijd …