De ogen zijn de spiegel van de ziel, toch?
Volgens mij kan je zien aan iemands ogen hoe het is gesteld met de levenskracht. Ogen kunnen licht geven en schitteren of mildheid en rust uitstralen. In sommige ogen zie je droevenis en pijn met misschien er doorheen een sprankeltje hoop.
Iemand kijkt met milde ogen wanneer hij/zij mild kan zijn voor zichzelf en een ander. Fonkelende ogen schitteren vurig wanneer het hart passioneel gevuld is met licht, met liefde, met energie, voor zichzelf en een ander.
Met tranen gevulde, droevige ogen dragen pijn en verdriet, soms met heel hun wezen en met een zwaar hart. Er valt zoveel te lezen in iemands ogen. We moeten willen kijken en durven zien.
Of het gaat om milde, vurige, treurige of passionele ogen… Ze roepen en willen gehoord worden.
Ik vraag me vaak af of mensen er zich van bewust zijn dat hun ogen duidelijke en universele taal spreken? Dat ze soms stilzwijgend zo hard roepen dat het me een moment doet stilstaan om ze even kort in de ogen te kijken en te connecteren, “Ik zie wat je wil zeggen.”
Dat werkt helend, voor iedereen.
Want wanneer ik in energieke sprankelende ogen kijk word ik instant blijgezind. De rustige milde blik doet me een moment diep ademhalen en naar mezelf kijken.
De glansloze, van hartzeer doordrongen ogen zetten me aan om te helpen wanneer er om gevraagd wordt en om een beetje troost te bieden aan de treurende medemens.
Sta elke dag eens even voor de spiegel en kijk jezelf bewust diep in de ogen. Wie weet wat ze vandaag te zeggen hebben en wie ze zal lezen.
Misschien lees jij vandaag bijzondere ogen en maak je voor iemand het verschil…