Het laatste jaar (2?) was kamp Jeroom mijn favoriete programma. Gewoon, omwille van het feit dat Jeroom al 30 jaar (of meer) buiten de lijntjes kleurt en het programma heerlijke nonsens publiek maakt, wat ik alleen maar kan toejuichen.
En niet in het minst omdat ik mezelf, onbedaarlijk lachend, dikwijls maar moeilijk naar het kleine kamertje kan bewegen. Een kwaliteitskeurmerk ten huize mijzelf en mijn man. Maar dit jaar is er een programma wat hierboven verheven is, en nóg meer kleur in mijn leven brengt. Niet slecht he, voor een (ex) gothic en metalhead wiens leven zich in het middelbaar voornamelijk in het zwarte spectrum bevond. Bockie gaat naar school. Oooooo, wat een fantàstische trip down memory lane…
Als het programma begint, zet ik mezelf op mijn gemak in de zetel, ontspannen, maar voor ik het weet word ik helemaal opgeslorpt door de prachtige wereld waarin Bockie zich voortbeweegt. Nog maar een paar afleveringen ver, maar de wereld van de jonge mensen is zó herkenbaar. Een beetje akelig zelfs. Net als Bockie zelf. Ik voel me meer verwant met hem (we schelen uiteindelijk ook maar een jaar in leeftijd) en de jeugd die zich een weg baant in het kluwen van het leven. Ja, ik ben een andere generatie (dat rare 43 beestje komt volgende maand op bezoek en ik weet langs geen kanten waar ik daarmee aan moet). Het is een absurd bevreemdende ervaring om te beseffen dat ik meer gemeen heb en meer verwantschap voel met de generatie die mijn kinderen zouden kunnen zijn.
Maar hoe komt dat? Ik heb vandaag – denk ik – ervaren waaraan dat ligt. Veel mensen van mijn leeftijd (vlees noch vis, de slaapgeneratie tussen jong en oud, die weliswaar een ongelofelijke evolutie heeft meegemaakt maar het precies maar half beseft) verworden tot het grijs van de middengeneratie. De kleur verdwijnt en we worden het familiebeest en ambitieuze machientje dat de maatschappij ons voorschrijft. Boy, heb ik mijzelf daar altijd van afgezet! Nu pas merk ik hoezeer velen de kleur in het leven verloren zijn, door morele dogma’s. Loooool, als ik mijn tekst nu herlees is hij wel heel zwaar terwijl ik het tegenovergestelde wil vertellen. Bockie, neem me mee naar het 5e middelbaar! Ondanks het feit dat ik al bijna 25 jaar héél gelukkig ben met mijn man waren dat mijn mooiste jaren. Vrienden (die ik merendeel nog heb, prachtige mensen die geen kleur bekennen) voor het leven, alles dat openligt en géén beperking in kleur.
Ik pleit voor meer kleur, jeugdigheid en onbezonnenheid. Want het leven is te kort om grijs te zijn. Ik wil ook een niet-sixteen. Want, ondanks de titel, blijf ik in mijn hoofd toch eeuwig sixteen.