Overal duiken ze weer op. Bloemen, ontbijt op bed, stralende foto’s en zinnen als “de liefste mama ter wereld”. Moederdag lijkt een dag vol dankbaarheid en warmte. En dat is het ook. Voor velen.
Maar niet voor iedereen.
Voor sommigen schuurt deze dag. Omdat hun eigen moeder er niet meer is. Omdat de band ingewikkeld was. Omdat ze zelf moeder zijn van een kind dat ze moeten missen. Of omdat het verlangen om moeder te worden stil bleef, ongehoord. Moederdag legt dat alles genadeloos bloot.
Rouw laat zich niet wegduwen door een kalender. Ze houdt zich niet aan feestdagen of vrolijke verwachtingen. Terwijl de wereld viert, kan het vanbinnen stil worden. Of juist oorverdovend luid. Soms allebei tegelijk. Je glimlacht misschien mee, stuurt een kaartje, zet bloemen op tafel. En ondertussen is daar dat gemis, dat nergens zichtbaar mag zijn.
Wat het extra moeilijk maakt, is dat Moederdag weinig ruimte laat voor nuance. Alsof er maar één verhaal bestaat. Alsof dankbaarheid de enige toegestane emotie is. Terwijl rouw zelden eenduidig is. Ze bestaat uit liefde én verdriet. Uit gemis én verbondenheid. Uit dankbaarheid én pijn.
Misschien mis je haar vandaag meer dan anders. Misschien voel je je schuldig omdat je niet mee kunt vieren. Of leeg, omdat niemand vraagt hoe deze dag voor jou is. Dat maakt je niet ondankbaar. Het maakt je mens. En het zegt iets over de liefde
die er was, of had willen zijn.
Misschien is het vandaag genoeg om niets te moeten. Geen grote gebaren. Geen uitleg. Alleen even erkennen wat er is. Een naam. Een herinnering. Een moment van zachtheid voor jezelf.
Moederdag is niet voor iedereen een feest.
Maar voor iedereen voelbaar.
En dat mag er zijn.